Trendy: suiker(onthouding)

Ik wou er onlangs over schrijven en heb er al een hoop blogsters over zien schrijven: suiker.

Doordat ik sinds begin januari zo regelmatig ziek ben en mijn maag dus niet veel verdraagt, ben ik behoorlijk gezond beginnen eten. Ik drink bijna alleen nog maar water, ik snoep niet meer, ik eet niet meer al te vettig. En als ik het al bij al zo bekijk, is mijn suikerconsumptie enorm gedaald.

Perfect timing

Ik heb er de laatste maanden al veel over geklaagd op mijn blog, maar ik ben weeral ziek. En weeral vage klachten. Sinds begin januari ben ik ongeveer om de 2 à 3 weken ziek. Telkens keelpijn, hoofdpijn, misselijkheid, geen eetlust, koorts, pijn in mijn lichaam, bloedneuzen, vermoeidheid en duizeligheid. Normaal moet ik pas over een maand terug naar mijn dokter om bloed te laten trekken, maar ik denk dat ik eerder al eens terug ga gaan. Normaal heb ik twee keer per jaar een verkoudheid dus ik vind het zelf niet normaal dat nu dezelfde symptomen om de 2 à 3 weken terug komen.

Ik had gehoopt op een gezellig midweekje met vriendlief en nu lig ik de helft van de tijd ziek in bed of in de zetel. Gelukkig is vriendlief wel heel zorgzaam. Hij kookt voor mij, legt mij in de watten, komt regelmatig vragen hoe het met mij gaat, ik krijg veel knuffels van hem.

Morgen keren we weer terug naar huis, ik ga zien, als ik op tijd terug ben ga ik morgen al naar de dokter. Ik moet in ieder geval zien dat ik nog op tijd in het ziekenhuis geraak voor mijn mri.

Niet veel te vertellen

Momenteel heb ik niet zoveel te vertellen. Alles gaat hier een beetje zijn normale gang. Het ziekenhuis is nog steeds op zoek naar wat ik aan mijn gewrichten heb. Nu is de specialist vooral aan het zoeken naar wat ik aan mijn knieën heb. Ik heb al een echo gehad, daaruit bleek dat mijn pezen in orde zijn maar dat er wel een beetje vocht in mijn knieën zit. Volgende week vrijdag heb ik een mri scan.

Voor de rest heb ik volgende week een week verlof. Ik heb dus een midweekje geboekt om er met vriendlief even tussenuit te gaan. De laptop gaat wel mee want ik kan school natuurlijk niet een week laten liggen. Maar het gaat deugd doen om er nog eens tussenuit te zijn :).

En dat was dan zo een beetje al wat ik momenteel te vertellen heb. Iedere blogger kent wel die inspiratieloze dagen :D

De Philips Lumea Precision

Ik ben lid van The Insiders. Een site via waar je nieuwe producten kan uit testen en beoordelen. Zo ben ik sinds vandaag in het bezit van de Philips Lumea Precision. Een ontharingstoestel dat met lichtpulsen voorkomt dat je haren terug groeien.

Omdat ik nogal een gevoelige huid heb krijg ik altijd irritaties van scheren en andere klassieke ontharingsmethodes. Bij de schoonheidsspecialist met laser laten ontharen is veel te duur en toen ik zag dat ze mensen zochten om de Philips Lumea uit te proberen heb ik me kandidaat gesteld.

De bedoeling is dus dat ik nu om de 2 weken dit toestel gebruik. De eerste weken groeit mijn haar nog terug maar na een aantal behandelingen zou dat stilletjes aan moeten stoppen. Vandaag heb ik het toestel voor de eerste keer gebruikt.

Eerst moest het 1,5 uur opladen. Het toestel is heel gebruiksvriendelijk en wijst zichzelf uit (maar toch is het best om eerst de handleiding te lezen). Je drukt op de aan-knop. Zet de intensiteit juist, deze gaat van 1 naar 5. Afhankelijk van je huidtype mag je hoger gaan. Plus dat je zelf ook best even uit test welke intensiteit je het beste verdraagt. Bij het toestel zit in ieder geval een boekje om je huidtype te bepalen. Ik mag tot 5 gaan maar heb de lumea op intensiteit 4 gebruikt.

Je zet de lumea dan dus goed tegen je huid, als er een groen lampje gaat branden heb je de lumea goed geplaatst en kan je flitsen. Het toestel herlaad zich in 3 seconden waardoor je er dus behoorlijk snel mee kan werken. Mijn twee onderbenen duurden tesamen zo’n 20 minuutjes en mijn oksels duurden nog geen minuut. Het doet geen pijn, maar hier en daar voel je wel even de warmte ‘prikken’. Ik merkte dat dit er vooral van af hing hoe gevoelig de huid is. De huid vlak onder mijn knieën is bv erg gevoelig. Op mijn kuiten en schenen voelde ik dan bv helemaal niet. En voor mijn oksels had ik de intensiteit iets lager staan omdat oksels meestal ook nogal gevoelig zijn.

Ik ben positief verrast over het gebruiksgemak. En ben echt benieuwd naar het resultaat. Het zou ideaal zijn moest mijn haar er inderdaad niet meer van terug groeien. En enkel de eerste behandelingen moet je om de 2 weken doen. Nadien moet je maar eens per maand flitsen om te voorkomen dat er haartjes terug groeien en loop je dus altijd met zijdezachte benen rond :D. Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte van of het werkt of niet :-).

Spannend!!

Ik studeer pas eind juni af, maar kan het toch al niet laten om niet tussen de vacatures te gaan rondsnuffelen.

Zo heb ik een tijdje geleden gereageerd op een vacature bij een detacheringsbedrijf dat telkens in augustus/september pas afgestudeerden aan neemt om hen eerst nog verder op te leiden en dan aan het werk te zetten.

Vandaag had ik dan een mailtje in mijn inbox, dat ik mag langs komen op sollicitatie. Ik had aangegeven interesse te hebben in meerdere functies, en ik zie dat de sollicitatie is voor de functie die mij het meest interessante lijkt.

Ook al heb ik in het verleden al gewerkt en al gesolliciteerd, toch blijft het spannend! :-)

Ne keer iets anders

Ik ben al een tijdje op zoek naar een bijverdienste. En ik heb iets gevonden. Tot nu toe heb ik in de supermarkt gewerkt, bij de verzekering administratie gedaan of in het gemeentehuis gewerkt.

Nu kwam ik een vacature voor jobstudenten tegen. Om in de haven te gaan werken, auto’s die met de boot toekomen starten. Dus gewoon de motor opzetten, en als de motor niet werkt, startkabels aan de motor hangen en dan de auto starten. Kmoet er zelfs niet mee rijden. En voor zo 7 uurtjes per week auto’s te starten (I know, klinkt eentonig, maar kheb centjes nodig!) krijg ik 95 euro netto per week. Wat ik toch zeker niet slecht vind. Betaalt in ieder geval beter dan bij de supermarkt, waar ik net geen 10 euro netto per uur had en maar 6 uur mocht werken. En ik denk dat die werkdagen wel vooruit vliegen, want er staat dat ge snel moet kunnen werken, en op zo’n boot staan ook behoorlijk veel auto’s denk ik.

Dus justm3 gaat binnenkort in de haven werken. Kben eens benieuwd hoe dat gaat zijn :-).

Weekje relaxen

Paps is vorige week zaterdag vertrokken naar Frankrijk op skivakantie. Bijgevolg heb ik het kot voor mij alleen en vriendlief is dus een week komen logeren. De eerste dagen was ik ziekjes maar alle geluk ben ik ondertussen weer wat beter. Ik hoest alleen nog veel en heb nog veel keelpijn, maar voor de rest gaat het allemaal.

First come first…

Met deze vrieskou ga ik met de auto naar school. Zeker nu ik nog steeds wat ziekjes ben heb ik geen zin om een half uur in de vrieskou op de bus te wachten. En zolang het droog, en dus niet glad is, durf ik mijn auto naar school te nemen.

Als ik dan thuis kom is het altijd afwachten. De parkeergelegenheid bij mij in de buurt is niet zo geweldig goed. Ik parkeer mij altijd op een openbare parking die een beetje achter mijn appartement en het gebouw van de politie is verstopt. Niet iedereen weet dat die parking daar is, maar toch staat ze overdag vaak volledig vol. De politieagenten zetten hun auto’s daar, personeel van de post, buurtbewoners. Eigenlijk is er te weinig plek voor al wie overdag die parking wil gebruiken. ‘s avonds is ze zo goed als leeg dus dan is parkeren geen probleem.

De winter komt eraan

Van de ene dag op de andere was het plots ijskou. En de temperaturen voor de komende dagen voorspellen niet veel beters, maximum temperaturen tot -8 °C waar ik woon.

Mijn appartement heeft veel ramen, met als gevolg dat het in de zomer snel warm is, maar in de winter ook snel koud is. overdag staat de verwarming uit, om niet onnodig te stoken.

Vandaag kom ik thuis van school en ik ga op zoek naar de kat. Op alle plaatsjes waar ze gewoonlijk ligt is ze niet te vinden. Ik zoek achter de gordijnen, op stoelen, onder bed, in haar krabpaal, op haar handdoekje, … Maar nergens vind ik ze. Tot ik een kleine hobbel onder mijn dekbed zie liggen

Het zal haar te koud zijn geworden waardoor ze tussen de dons en de overtrek is gekropen…

Een kat heeft toch nogal een relaxed leventje eigenlijk hé :D

Het antwoord op mijn 11 vragen

LJ heeft mijn stokje terug naar mijn hoofd gesmeten :p. Of met andere woorden, ze is nieuwsgerig naar wat mijn antwoorden zijn ;). Dus hier zijn mijn eigen vragen met mijn antwoorden.

1. Waarom ben je ooit beginnen bloggen?
Toen ik net begon te bloggen woonde ik nog bij mijn moeder. Omdat mijn stiefvader (die alcoholieker was) mij en mijn zussen niet kon verdragen moesten wij vanaf dat zijn auto de straat in kwam rijden maken dat wij op onze kamer zaten. Samen op één kamer gaan zitten met de zussen was geen optie, want hij stoorde er zich ook aan als wij moesten lachen of als hij ons hoorde babbelen. Dus dan moesten we van onze moeder maar ieders op onze eigen kamer gaan zitten. Uit verveling zat ik dus heel erg veel op de laptop. En uit verveling ben ik toen ook beginnen bloggen. Ik blogde toen vooral over mijn leven en over hoe graag ik mijn toenmalige vriend zag, die in Italië woonde. Die blog is nu al lang offline, maar de laatste keer dat ik hem las moest ik wel eens goed lachen. Vergeleken met nu was ik toen nog zo naïef en onvolwassen.

2. Lees je ooit andermans blogs omdat dat je stiekem een beter gevoel geeft over jezelf?
Nee, ik haal geen plezier of voldoening uit anderen hun miserie. Wel doet het me soms dankbaar zijn voor wat ik heb en voor hoe ik in mijn leven sta. Ik kan echt oprecht zeggen dat ik gelukkig ben, en dat kan zeker niet iedereen zeggen. En dan ben ik stiekem toch wel blij en trots met de weg die ik heb afgelegd. Maar als ik bij bloggers lees die momenteel niet gelukkig zijn, dan hoop ik echt dat zij uit hun miserie kunnen groeien en leren, en dat ze even gelukkig kunnen worden als ik ben. Want het leven kan echt enorm mooi zijn.

3. Hoe oprecht ben jij in je bloggen? Doe je het uit je hart en ben je volledig jezelf? Of blog je eerder om populair te zijn/reacties te krijgen/beter over te komen dan dat je denkt dat je bent/… en ben je dus vrij bewust van je lezers als je een blogje schrijft?
Ik ben heel open en oprecht. Het maakt mij eigenlijk niet veel uit wat anderen van mij denken. Natuurlijk probeer ik om mijn blogs een beetje aangenaam leesbaar te maken, of om ze af en toe een grappige noot te geven. Maar de onderwerpen waarover ik schrijf, en de dingen die ik schrijf, die zijn wel gewoon heel oprecht.

4. Wat is de mooiste moment in je leven?
Goh, een moeilijke vraag eigenlijk, al komt die van mijzelf. Ik kan moeilijk één specifieke moment opnoemen. De mooiste momenten van mijn leven zijn de momenten dat ik warmte en liefde door mij heen voel stromen. Het klinkt misschien nogal belachelijk maar ik kan van die momenten hebben dat ik mij helemaal niet meer bewust ben van de tijd, van mijn zorgen, van eenders wat. Momenten dat ik gewoon ben en dat ik gewoon kan genieten van alles wat ik mooi vind. Dat kan gaan van de momenten dat ik met mijn vriend vrij, tot momenten dat ik gewoon een heel mooi stuk natuur zie, met zonlicht dat prachtig op een mooi boompje invalt. Daar kan ik ook gewoon naar kijken en mijn gedachten volledig van stilleggen.

5. Waar ben je echt trots op?
Op mijn kracht. Ik zie het soms als vanzelfsprekend dat mensen maar optimistisch moeten zijn, en moeten vechten en er volop voor moeten gaan om gelukkig te zijn. Dat mensen buigen maar niet breken. Maar bloggen en blogs lezen heeft mij wel doen beseffen dat dat niet iets vanzelfsprekend is. Ook bij vriendinnen zie ik het. Ik  heb een tijd gehad dat ik mensen die niet zo waren als mij op vlak van doorzettingsvermogen in moeilijke perioden, dat ik die mensen maar zwak vond. Maar dat is een denkbeeld waar ik nu echt van ben afgestapt. Omdat ik ben gaan beseffen dat het niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is.

Maar van mijzelf ben ik er dus echt wel trots op dat ik mentaal zo’n vechter ben. En dat ik echt durf te ondernemen wat nodig is om gelukkig te worden.

6. Wat kan je echt boos maken?
Onrecht. Of het nu onrecht tegenover mannen, vrouwen, kinderen of dieren is. Ik kan er helemaal niet goed tegen. En ik kan mij daar echt kwaad in maken. Er is veel te weinig respect en liefde op deze wereld. Ik probeer in ieder geval om zelf mensen geen onrecht aan te doen. Veel meer kan ik ook niet echt tegen onrecht doen denk ik.

7. Wat is volgens jou de reden waarom het leven bestaat? Wat is onze bestaansrede?
Hier zou ik denk ik bijna een heel boek over kunnen schrijven. Maar kort samengevat, ik denk dat het aardse leven wat wij kennen slechts een heel klein deeltje van een heel groot geheel is. Dat onze zielen kiezen om hier te reïncarneren. En wat wij op voorhand voor onszelf opstellen welke lessen wij willen leren.

Tijdens ons leven komen dan de mensen en gebeurtenissen op ons pad die ervoor zorgen dat wij kunnen leren en kunnen groeien. Als je van een gebeurtenis niet leert, dan komt die steeds terug, en steeds harder en zwaarder totdat je er uiteindelijk wel van leert. Voor mij is het leven een grote leerschool. En eigenlijk mag je de mensen die je kwetsen niet haten, want zij bieden je wel de kans om als mens te groeien. Wat natuurlijk niet betekent dat mensen die je kwetsen nog een rol moeten spelen in je leven.

Ik ben ervan overtuigd dat onze zielen op aarde blijven terugkeren, tot dat wij genoeg geleerd hebben en tot dat wij genoeg gegroeid zijn om op een hoger niveau te kunnen leven.

Sommige mensen zullen het met mij eens zijn (ik ken genoeg mensen die mijn visie delen) anderen zullen het misschien onzin vinden. Maar mijn overtuiging van de reden van ons leven is iets wat mij wel helpt om gelukkig te zijn. Ik heb vertrouwen in mijzelf en in het leven. En ik vertrouw erin dat wat op mijn pad komt, dat dat is wat ik nodig heb, ook al lijkt het heel onaangenaam. Ik weet van mijzelf dat niets op mijn pad wordt gebracht wat ik niet aankan. En ik weet dat ik op een bepaalde moment alle puntjes kan verbinden. Want nu besef ik dat alle pijn, en alle negatieve momenten die ik heb meegemaakt, allemaal wel hun positieve effecten hebben gehad op langere termijn. En zo weet ik ook van de moeilijke momenten die mij nog te wachten staan, dat die mij uiteindelijk ook alleen maar dichter bij mijzelf zullen brengen.
8. Wat is de vroegste herinnering die je hebt? (iets dat je bv je nog herinnert van toen je nog maar een jaar oud was)
Ik was toen totaal nog niet zo oud, ik heb er onlangs een foto van terug gevonden, toen was ik tussen een half jaar en een jaar oud, ik schat rond de 8 maanden. Ik was duplo blokken aan papa aan het aangeven, en hij stapelde die allemaal op elkaar om zo en heel hoge toren te maken. Die toren was 2 meter groot, maar als klein ukje is dat dus een gigantische toren. Ik herinner mij nog dat ik dat heel leuk vond om samen met papa zo’n grote toren te maken.
9. Ben jij een papa’s kindje of een mama’s kindje?
Een papa’s kindje, maar dat wist iedereen al die hier leest :D
10. Moest je alles opnieuw kunnen doen, zou je dan staan waar je nu staan, en zijn wie je nu bent? En zo niet, wat ga je dan in de toekomst anders doen om er toch voor te zorgen dat je wordt wie je wil zijn?
Ja, ik zou niets aan mijn leven veranderen. Moest ik morgen sterven, dan kan ik zeggen dat ik blij ben met hoe ik mijn leven heb geleefd en dat ik nergens spijt van heb.
11. Naar welke blogger kijk je op, en waarom?
Euhm, er zijn meerdere bloggers waar ik wel naar op kijk, om verschillende redenen. Mich omdat zij zo’n sterke carrièrevrouw is, en omdat je aan haar blog toch kan zien dat zij echt wel haar onzekerheden en ‘zwakkere’ puntjes heeft. Maar dat ze zich daardoor niet laat beperken. Ik vind het een mooie combinatie, sterk zijn ondanks bepaalde onzekerheden.

Alice om hoe zij in het leven staat, en omdat ze zo geweldig kan koken!

LJ omdat zij eigenlijk ook echt wel een fantastische meid is, ze heeft schrijftalent, ze maakt fouten en ze neemt haar verantwoordelijkheid op voor die fouten. Ze vecht voor de liefde ipv het allemaal maar meteen op te geven. En ze doet echt haar best om haar eigen leven te maken, zelfzekerder te worden en ik denk dat ze zich probeert los te ‘breken’ van bepaalde dingen die ze uit haar jeugd heeft meegekregen. Ik vind het heel knap hoe ze echt de touwtjes in handen neemt om iets van haar leven te maken en om gelukkig te kunnen zijn.

Goh, en zo kan ik eigenlijk over elke blogger waar ik ga lezen wel iets positief zeggen, Caroline omdat ze zo mooi aan het evolueren is naar een volwassen, zelfzekerdere vrouw. Miss SexAndTheCity omdat ze blogt over dingen die voor velen taboe zouden zijn. Hans omdat hij na zijn scheiding gewoon verder blijft gaan en er het beste van probeert te maken, ondanks dat het heel erg moeilijk is om een scheiding mee te maken. Fibromindy om hoe ze in het leven staat en om hoe ze met de fibromyalgie om gaat. Ik vergeet nu waarschijnlijk nog een hoop bloggers. Maar ik vind het in ieder geval mooi dat iedereen een via zijn blog andere mensen een blik in hun leven geeft.